Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Ik weet niet of ik weer eens het laatste woord wil hebben. Dit keer hoop ik van niet, ik hoop dat we in de toekomst nog gezamenlijke activiteiten hebben die we via deze weblog aan jullie meedelen. Dat hoop ik echt want ik kijk terug op een geweldig gezellige en interessante Xplore-reis.

Iedereen zou nog een bijdrage op onze gezamenlijke weblog zetten over onze individuele stage. Dit is voorlopig mijn laatste woord. Ik reageer zo laat omdat ik net terug ben uit Nicaragua en daar –als ik al internet had- mij richtte op mijn eigen weblog (zie de link elders op deze site).

Ik ben net terug uit Nicaragua omdat ik nog 3 weken gereisd heb na ons gezamenlijke programma. Net afgestudeerd vooraf aan de Xplore-reis en hard gespaard voor de eigen bijdrage, had ik namelijk bedacht dat ik nog wel een vakantie in Nicaragua verdiend had. Dus zo mocht het zijn dat ik vorige week nog in de jungle liep terwijl mijn arme Xplore-vriendjes alweer aan hun Nederlandse verplichtingen zaten (echt sorry).

Tijdens mijn individuele stage in onze partnerstad San Carlos heb ik het zo goed maar druk gehad dat ik na onze gezamenlijke afsluiting in Managua weer naar o.a. onze partnerstad ben afgereisd om daar vakantie te vieren. De geïnteresseerden kunnen meer over mijn vakantie in het schitterend groene Nicaragua met zijn aardige bevolking lezen op mijn eerdergenoemde weblog.

Tijdens mijn individuele stage in San Carlos heb ik het onder andere zo goed gehad doordat de betrokken gemeentesecretaris Frank mij en mijn partnerjongere Nestor bijna alles heeft laten zien wat de gemeente San Carlos doet met en zonder behulp van haar stedenbanden. Al heb ik in onze kleine partnerstad bijna alle scholen bezocht, de focus lag niet alleen op onderwijs. Onze Nederlandse kant van de stedenband wilde graag dat ik alle lopende projecten bezocht, kennis maakte met al onze samenwerkingspartners en extra aandacht zou besteden aan de ontwikkeling van de toeristische mogelijkheden in en om onze partnerstad. Tijdens ons afwisselende individuele programma heb ik dus in de jungle, maar ook op de vuilnisbelt gelopen. Heb ik hotelbazen en zwangere tienermeisjes geïnterviewd. Heb ik vergaderingen van een sportcomité en een jongerenbeweging bijgewoond. Betrad ik een onbespeelbaar modderig voetbalveld en vervolgens zonder voorzorgsmaatregelen (!) een verder schone afdeling voor te vroeg geboren baby’s.

Ook heb ik zo’n goede week genoten omdat ik me zo thuis voelde bij mijn gastfamilie. Ik leerde het halve dorp kennen doordat ik de hele familie ‘moest’ ontmoeten. Mocht nooit alleen de deur uit en heb heerlijk, gevarieerd en probleemloos gegeten. Ik verstond iedereen (mits ze niet emotioneel waren of de muziek te hard stond) en iedereen nam me in hun midden op. Tenslotte ben ik in onze partnerstad geraakt en gemotiveerd door de mogelijkheden die de Sancarleense jongeren bieden. Er zitten veel goed- opgeleide maar werkloze jongeren die zich vrijwillig inzetten voor de ontwikkeling van de regio waar zij geboren zijn. Mijn partnerjongere Nestor is er zo een en heeft me aan verschillende andere leeftijdsgenoten voorgesteld. Het is dom op dit potentieel te negeren. Ik kan niet anders dan me voor hen in zetten.

Ja, voor mij is de Xplore-trip geslaagd. Ik kan niet anders dan betrokken blijven bij onze partnerstad en dus bij het werk van onze Groningse stedenbandorganisatie.

Eva Vrieze 

Ik weet niet of ik weer eens het laatste woord wil hebben. Dit keer hoop ik van niet, ik hoop dat we in de toekomst nog gezamenlijke activiteiten hebben die we via deze weblog aan jullie meedelen. Dat hoop ik echt want ik kijk terug op een geweldig gezellige en interessante Xplore-reis.

Iedereen zou nog een bijdrage op onze gezamenlijke weblog zetten over onze individuele stage. Dit is voorlopig mijn laatste woord. Ik reageer zo laat omdat ik net terug ben uit Nicaragua en daar –als ik al internet had- mij richtte op mijn eigen weblog (zie de link elders op deze site).

Ik ben net terug uit Nicaragua omdat ik nog 3 weken gereisd heb na ons gezamenlijke programma. Net afgestudeerd vooraf aan de Xplore-reis en hard gespaard voor de eigen bijdrage, had ik namelijk bedacht dat ik nog wel een vakantie in Nicaragua verdiend had. Dus zo mocht het zijn dat ik vorige week nog in de jungle liep terwijl mijn arme Xplore-vriendjes alweer aan hun Nederlandse verplichtingen zaten (echt sorry).

Tijdens mijn individuele stage in onze partnerstad San Carlos heb ik het zo goed maar druk gehad dat ik na onze gezamenlijke afsluiting in Managua weer naar o.a. onze partnerstad ben afgereisd om daar vakantie te vieren. De geïnteresseerden kunnen meer over mijn vakantie in het schitterend groene Nicaragua met zijn aardige bevolking lezen op mijn eerdergenoemde weblog.

Tijdens mijn individuele stage in San Carlos heb ik het onder andere zo goed gehad doordat de betrokken gemeentesecretaris Frank mij en mijn partnerjongere Nestor bijna alles heeft laten zien wat de gemeente San Carlos doet met en zonder behulp van haar stedenbanden. Al heb ik in onze kleine partnerstad bijna alle scholen bezocht, de focus lag niet alleen op onderwijs. Onze Nederlandse kant van de stedenband wilde graag dat ik alle lopende projecten bezocht, kennis maakte met al onze samenwerkingspartners en extra aandacht zou besteden aan de ontwikkeling van de toeristische mogelijkheden in en om onze partnerstad. Tijdens ons afwisselende individuele programma heb ik dus in de jungle, maar ook op de vuilnisbelt gelopen. Heb ik hotelbazen en zwangere tienermeisjes geïnterviewd. Heb ik vergaderingen van een sportcomité en een jongerenbeweging bijgewoond. Betrad ik een onbespeelbaar modderig voetbalveld en vervolgens zonder voorzorgsmaatregelen (!) een verder schone afdeling voor te vroeg geboren baby’s.

Ook heb ik zo’n goede week genoten omdat ik me zo thuis voelde bij mijn gastfamilie. Ik leerde het halve dorp kennen doordat ik de hele familie ‘moest’ ontmoeten. Mocht nooit alleen de deur uit en heb heerlijk, gevarieerd en probleemloos gegeten. Ik verstond iedereen (mits ze niet emotioneel waren of de muziek te hard stond) en iedereen nam me in hun midden op. Tenslotte ben ik in onze partnerstad geraakt en gemotiveerd door de mogelijkheden die de Sancarleense jongeren bieden. Er zitten veel goed- opgeleide maar werkloze jongeren die zich vrijwillig inzetten voor de ontwikkeling van de regio waar zij geboren zijn. Mijn partnerjongere Nestor is er zo een en heeft me aan verschillende andere leeftijdsgenoten voorgesteld. Het is dom op dit potentieel te negeren. Ik kan niet anders dan me voor hen in zetten.

Ja, voor mij is de Xplore-trip geslaagd. Ik kan niet anders dan betrokken blijven bij onze partnerstad en dus bij het werk van onze Groningse stedenbandorganisatie.

Eva Vrieze 

Dag 10

7 augustus 2007

Om 5.15 uur loop ik weer zo fris als een hoentje door de straten van
Estelí. Vandaag gaan we een meisje filmen dat ‘s ochtends tortilla’s verkoopt
en ‘s middags naar school gaat. Om 5.30 uur zijn we bij Belkis’ huis. Je ziet
het niet aan haar af, maar woont ook in een hele arme wijk. Vanaf Belkis’ huis
lopen we naar Nohelia. Gelukkig slaapt ze nog en mogen we haar wakker maken.
Het is erg donker in de slaapkamer, dus ik hoop dat de video een beetje gelukt
is.

Nohelia woont in een houten huis. Ik dacht dat arm, arm was, maar is wel
een groot verschil met wat ik gisteren gezien heb; dit huis is netjes en schoon
en opgeruimd. Alle kleren zitten keurig opgevouwen in tassen. Nohelia doet haar
ding; tandenpoetsen, wassen, aankleden en koffiedrinken met een broodje. Dan
telt ze de tortillla’s af en gaan we de straat op. Ze heeft een aantal vaste
adressen en daar lopen we nu naar toe. Het is een stukje lopen. Ik loop ook nog
even met de bak om m’n hoofd. Haar broer doet het ene blok en zij het andere.

Na een aantal klanten ontstaat er een probleem dat ik niet begrijp. Ze
moet op haar broer wachten. Na een half uurtje is hij er. Hij kan het probleem
ook niet oplossen. Zij moet huilen en ik weet nog steeds niet wat er aan de
hand is. Dan blijkt dat ze een 100je heeft dat ze niet kan wisselen. Ik loop
naar een willekeurig winkeltje toe en ben binnen een minuut met het gewisselde
terug. Hoe in mijn optiek zo iets kleins zo’n probleem kan geven. Als ze al
haar tortilla’s heeft verkocht lopen we terug naar haar huis. Onderweg komen we
een ijscoman tegen. Ik koop een ijsje voor de kinderen. Nohelia schrikt
zichtbaar als ze de prijs hoort, 12 córdoba’s (50 cent). Dat zijn twaalf
tortilla’s!

Als we thuis aankomen, krijgen we lunch. Zoals overal: bruine bonen,
witte rijst, een plak hele zoute witte kaas en tomaat/komkommer. We krijgen er
ook nog een heel lekker drankje bij. Echt knap hoe iemand met zo’n weinig
middelen en geld toch een goed leven heeft kunnen opbouwen.

Dan geeft ik de
meegebrachte cadeautjes. Die worden direct in gebruik genomen. Het is leuk om
te zien hoe de jongens met de bal gaan spelen. 

We doen nog een interview met de moeder en Nohelia zelf. Moeder heeft
deze grond 8 jaar geleden gekregen vanuit een een of ander project. Toen heeft
ze met haar huidige man het huis zelf gebouwd. Ze hebben stromend water en
electriciteit. Geen aansluiting op het riool, maar ze hebben een gootje
gegraven.

Dan gaan alle kinderen zich klaarmaken voor school. De smetteloos witte
overhemden strijken ze zelf.

Als vader thuiskomt maken we nog een familiefoto. Dan zeggen we de
familie gedag en lopen we met de kinderen een stukje mee naar school. Ook nu
zijn mijn batterijen leeg, dus het filmen zit erop. We zeggen de kinderen gedag en pakken de bus naar de
stad.

Ik ga bellen, bellen, bellen. Ruben, moeder en Yas. Daarna drinken we
nog wat bij het Park Central en lopen we naar huis. Daar ga ik de tweehands
kledingtas (die hele zware) uitzoeken. Belkis kan wel wat gebruiken, dus ik
maak een stapel met wat me leuk lijkt voor haar. María gaat naar huis en ik ga
lekker op de schommelbank zitten om mijn foto’s uit te zoeken en m’n logboek
bij te werken.

Dan sluit ik me maar eens aan bij de familie die in de keuken zit.
""Gezellig onder het tl-licht", dat ze overigens óveral hebben. Geen gezellige huiskamer zonder tl-licht. Dan naar
bedje. Ik kan morgen uitslapen!!!!!

Dag 9

6 augustus 2007

Om 4.45 uur is María er.
Het is nog donker. Het is maar de vraag of we op dit tijdstip een taxi kunnen
krijgen, maar prompt komt er net een aanrijden.

Bij de directrice krijgen
we warme melk met suiker. Daarna gaan we lopen. Het is heel mistig. Ze weet
niet precies waar het jongetje (Levi, 12 jaar) woont en vraagt het meerdere
keren aan mensen (die ook al op dit tijdstip van de al dag op zijn…).

Na zo’n drie kwartier
lopen (en zoeken) vinden we het huis. Het is een stenen huis van minder dan 20
vierkante meter. De ruimte is in tweeën verdeeld. De ene helft is slaapgedeelte
met drie bedden en waslijnen. Óveral liggen en hangen kleren. Het andere deel is
de "woonkamer" waar ook een bed staat. Aan de achterkant van het huis
staan een aantal olievaten gevuld met water, een hok om je te wassen, een
wc-hok, 6 loslopende kippen die overal schijten en de keuken met een
houtfornuis. Er is geen stromend water en riool, wel electriciteit.

Het gezin bestaat uit 10
mensen. De moeder is in een ander land, de vader is ‘m gepeerd, dus het is
tante, die ik vanaf nu madre noem, die voor de kinderen zorgt. 

Het is na 6-en en Levi is
al op. Voor de film gaat hij weer in z’n bed liggen en doet alsof hij net
wakker wordt. Hij wast zich, madre strijkt ondertussen zijn witte overhemd.
Levi kleedt zich aan, poetst zijn schoenen en drinkt koffie met een broodje.
Dan pakt hij z’n tas en loopt naar school. Hij is net te laat voor het
volkslied, een serieuze aangelegenheid hier in Nicaragua. De klas stelt zich in
twee rijen op voor de deur van het klaslokaal. De kinderen gaan zitten in een
stoel met plankje in vier lange rijen. Eerst wordt het huiswerk gecontroleerd
en daarna krijgen ze ‘Spaanse literatuur’. Na deze les krijgen de kinderen een
samenwerkopdracht. Er wordt druk geschoven met de de stoelen totdat iedereen
zit. En ik ben continu aan het filmen en foto’s maken. Ook in andere klassen.
Als ik terugkom in de klas laat ik de film zien over een Nederlands kind.
Vooral het filmpje van het jumpen trekt de aandacht.

In de pauze krijgen de
kinderen nadat ze hun handen hebben ontsmet een warme maaltijd. Daarna gaan ze
buitenspelen. Ik word continu omringd door tientallen kinderen. Iedereen wil op
de foto of video.

De kinderen kunnen ook
iets kopen in het winkeltje. Daar wordt veel gebruik van gemaakt. De lege
zakjes chips en snoep liggen overal op de grond en de corveedienst moet later
alles opruimen.

Ik heb alles wel gezien
geloof ik en ga buiten op een bankje zitten. Om 11.00 uur is Levi plotseling
uit, omdat zijn juf ziek is geworden. We lopen naar huis en onderweg kopen we
een ijsje voor hem. Als we bij zijn huis komen, geeft ik alle cadeautjes die ik
meegenomen heb. Vooral de voetbal is natuurlijk populair, maar ook de pennen en
schriften vinden ze erg leuk.

De lunch blijft uit. We
hangen wat en kijken wederzijds foto’s. Wat me opvalt is dat iedereen op de
foto er tip en top uitziet. Je ziet helemaal niet aan de mensen af dat ze heel
erg arm zijn. Ik weet nu wel beter. Dan moet Levi werken. Maar voordat we
vertrekken wil de familie mij een cadeau schenken. Uit de tuin wordt een kip,
ja je leest het goed, een kip gehaald. Die kan ik vanavond klaarmaken. Ik weet
niet wat me overkomt en grinnik wat. Waarop de madre mij verbaasd aankijkt. Ik
probeer uit te leggen dat ik het heel aardig vindt, maar de kip niet hoef. Ze
snapt er helemaal niets van. Ik mag ‘m ook meenemen en aan een ander geven. Dat
wil ik ook niet. Ik wil wel even op de foto met "m’n" kip. We zeggen
de familie gedag en worden flink uitgezwaaid.

Met een emmertje gebakken
varkensreepjes loopt Levi langs de deuren en roept hij "cerro
frigo!". Na een half uur heeft hij z’n eerste klant. Voor 10 córdoba (40
cent) verkoopt hij een zakje (400/500 gram??). Rond half vier bedanken we Levi
dat we een kijkje mochten nemen. Ik ben erg tevreden en blij over het vandaag
gegaan is. Vooral dat de familie ons zo hartelijk ontvangen heeft. Ik had graag
ook de avond willen filmen, maar dat kan niet door twee dingen; m’n batterijen
zijn leeg en men vindt het niet veilig als ik vanavond in het donker in deze
wijk loop. Ik ben het er mee eens.

Dan gaan we in de stad een
sandwich eten, had nog niet ontbeten én niet geluncht. Daarna hebben we met
Delia afgesproken. Dat is de contactpersoon tussen Delft en Estelí. En dan…..
ben ik moe! Heeel moe. Thuis krijg ik eten.

Om half tien slaap ik.
Moet weer vroeg op, om 5.00 uur. Ik ga een ander kind in een andere wijk
filmen.

Dag 10

7 augustus 2007

Om 5.15 uur loop ik weer zo fris als een hoentje door de straten vanEstelí. Vandaag gaan we een meisje filmen dat ‘s ochtends tortilla’s verkoopten ‘s middags naar school gaat. Om 5.30 uur zijn we bij Belkis’ huis. Je ziethet niet aan haar af, maar woont ook in een hele arme wijk. Vanaf Belkis’ huislopen we naar Nohelia. Gelukkig slaapt ze nog en mogen we haar wakker maken.Het is erg donker in de slaapkamer, dus ik hoop dat de video een beetje geluktis.

Nohelia woont in een houten huis. Ik dacht dat arm, arm was, maar is weleen groot verschil met wat ik gisteren gezien heb; dit huis is netjes en schoonen opgeruimd. Alle kleren zitten keurig opgevouwen in tassen. Nohelia doet haarding; tandenpoetsen, wassen, aankleden en koffiedrinken met een broodje. Dantelt ze de tortillla’s af en gaan we de straat op. Ze heeft een aantal vasteadressen en daar lopen we nu naar toe. Het is een stukje lopen. Ik loop ook nogeven met de bak om m’n hoofd. Haar broer doet het ene blok en zij het andere.

Na een aantal klanten ontstaat er een probleem dat ik niet begrijp. Zemoet op haar broer wachten. Na een half uurtje is hij er. Hij kan het probleemook niet oplossen. Zij moet huilen en ik weet nog steeds niet wat er aan dehand is. Dan blijkt dat ze een 100je heeft dat ze niet kan wisselen. Ik loopnaar een willekeurig winkeltje toe en ben binnen een minuut met het gewisseldeterug. Hoe in mijn optiek zo iets kleins zo’n probleem kan geven. Als ze alhaar tortilla’s heeft verkocht lopen we terug naar haar huis. Onderweg komen weeen ijscoman tegen. Ik koop een ijsje voor de kinderen. Nohelia schriktzichtbaar als ze de prijs hoort, 12 córdoba’s (50 cent). Dat zijn twaalftortilla’s!

Als we thuis aankomen, krijgen we lunch. Zoals overal: bruine bonen,witte rijst, een plak hele zoute witte kaas en tomaat/komkommer. We krijgen erook nog een heel lekker drankje bij. Echt knap hoe iemand met zo’n weinigmiddelen en geld toch een goed leven heeft kunnen opbouwen.

Dan geeft ik demeegebrachte cadeautjes. Die worden direct in gebruik genomen. Het is leuk omte zien hoe de jongens met de bal gaan spelen. 

We doen nog een interview met de moeder en Nohelia zelf. Moeder heeftdeze grond 8 jaar geleden gekregen vanuit een een of ander project. Toen heeftze met haar huidige man het huis zelf gebouwd. Ze hebben stromend water enelectriciteit. Geen aansluiting op het riool, maar ze hebben een gootjegegraven.

Dan gaan alle kinderen zich klaarmaken voor school. De smetteloos witteoverhemden strijken ze zelf.

Als vader thuiskomt maken we nog een familiefoto. Dan zeggen we defamilie gedag en lopen we met de kinderen een stukje mee naar school. Ook nuzijn mijn batterijen leeg, dus het filmen zit erop. We zeggen de kinderen gedag en pakken de bus naar destad.

Ik ga bellen, bellen, bellen. Ruben, moeder en Yas. Daarna drinken wenog wat bij het Park Central en lopen we naar huis. Daar ga ik de tweehandskledingtas (die hele zware) uitzoeken. Belkis kan wel wat gebruiken, dus ikmaak een stapel met wat me leuk lijkt voor haar. María gaat naar huis en ik galekker op de schommelbank zitten om mijn foto’s uit te zoeken en m’n logboekbij te werken.

Dan sluit ik me maar eens aan bij de familie die in de keuken zit.""Gezellig onder het tl-licht", dat ze overigens óveral hebben. Geen gezellige huiskamer zonder tl-licht. Dan naarbedje. Ik kan morgen uitslapen!!!!!

Dag 9

6 augustus 2007

Om 4.45 uur is María er.Het is nog donker. Het is maar de vraag of we op dit tijdstip een taxi kunnenkrijgen, maar prompt komt er net een aanrijden.

Bij de directrice krijgenwe warme melk met suiker. Daarna gaan we lopen. Het is heel mistig. Ze weetniet precies waar het jongetje (Levi, 12 jaar) woont en vraagt het meerderekeren aan mensen (die ook al op dit tijdstip van de al dag op zijn…).

Na zo’n drie kwartierlopen (en zoeken) vinden we het huis. Het is een stenen huis van minder dan 20vierkante meter. De ruimte is in tweeën verdeeld. De ene helft is slaapgedeeltemet drie bedden en waslijnen. Óveral liggen en hangen kleren. Het andere deel isde "woonkamer" waar ook een bed staat. Aan de achterkant van het huisstaan een aantal olievaten gevuld met water, een hok om je te wassen, eenwc-hok, 6 loslopende kippen die overal schijten en de keuken met eenhoutfornuis. Er is geen stromend water en riool, wel electriciteit.

Het gezin bestaat uit 10mensen. De moeder is in een ander land, de vader is ‘m gepeerd, dus het istante, die ik vanaf nu madre noem, die voor de kinderen zorgt. 

Het is na 6-en en Levi isal op. Voor de film gaat hij weer in z’n bed liggen en doet alsof hij netwakker wordt. Hij wast zich, madre strijkt ondertussen zijn witte overhemd.Levi kleedt zich aan, poetst zijn schoenen en drinkt koffie met een broodje.Dan pakt hij z’n tas en loopt naar school. Hij is net te laat voor hetvolkslied, een serieuze aangelegenheid hier in Nicaragua. De klas stelt zich intwee rijen op voor de deur van het klaslokaal. De kinderen gaan zitten in eenstoel met plankje in vier lange rijen. Eerst wordt het huiswerk gecontroleerden daarna krijgen ze ‘Spaanse literatuur’. Na deze les krijgen de kinderen eensamenwerkopdracht. Er wordt druk geschoven met de de stoelen totdat iedereenzit. En ik ben continu aan het filmen en foto’s maken. Ook in andere klassen.Als ik terugkom in de klas laat ik de film zien over een Nederlands kind.Vooral het filmpje van het jumpen trekt de aandacht.

In de pauze krijgen dekinderen nadat ze hun handen hebben ontsmet een warme maaltijd. Daarna gaan zebuitenspelen. Ik word continu omringd door tientallen kinderen. Iedereen wil opde foto of video.

De kinderen kunnen ookiets kopen in het winkeltje. Daar wordt veel gebruik van gemaakt. De legezakjes chips en snoep liggen overal op de grond en de corveedienst moet lateralles opruimen.

Ik heb alles wel geziengeloof ik en ga buiten op een bankje zitten. Om 11.00 uur is Levi plotselinguit, omdat zijn juf ziek is geworden. We lopen naar huis en onderweg kopen weeen ijsje voor hem. Als we bij zijn huis komen, geeft ik alle cadeautjes die ikmeegenomen heb. Vooral de voetbal is natuurlijk populair, maar ook de pennen enschriften vinden ze erg leuk.

De lunch blijft uit. Wehangen wat en kijken wederzijds foto’s. Wat me opvalt is dat iedereen op defoto er tip en top uitziet. Je ziet helemaal niet aan de mensen af dat ze heelerg arm zijn. Ik weet nu wel beter. Dan moet Levi werken. Maar voordat wevertrekken wil de familie mij een cadeau schenken. Uit de tuin wordt een kip,ja je leest het goed, een kip gehaald. Die kan ik vanavond klaarmaken. Ik weetniet wat me overkomt en grinnik wat. Waarop de madre mij verbaasd aankijkt. Ikprobeer uit te leggen dat ik het heel aardig vindt, maar de kip niet hoef. Zesnapt er helemaal niets van. Ik mag ‘m ook meenemen en aan een ander geven. Datwil ik ook niet. Ik wil wel even op de foto met "m’n" kip. We zeggende familie gedag en worden flink uitgezwaaid.

Met een emmertje gebakkenvarkensreepjes loopt Levi langs de deuren en roept hij "cerrofrigo!". Na een half uur heeft hij z’n eerste klant. Voor 10 córdoba (40cent) verkoopt hij een zakje (400/500 gram??). Rond half vier bedanken we Levidat we een kijkje mochten nemen. Ik ben erg tevreden en blij over het vandaaggegaan is. Vooral dat de familie ons zo hartelijk ontvangen heeft. Ik had graagook de avond willen filmen, maar dat kan niet door twee dingen; m’n batterijenzijn leeg en men vindt het niet veilig als ik vanavond in het donker in dezewijk loop. Ik ben het er mee eens.

Dan gaan we in de stad eensandwich eten, had nog niet ontbeten én niet geluncht. Daarna hebben we metDelia afgesproken. Dat is de contactpersoon tussen Delft en Estelí. En dan…..ben ik moe! Heeel moe. Thuis krijg ik eten.

Om half tien slaap ik.Moet weer vroeg op, om 5.00 uur. Ik ga een ander kind in een andere wijkfilmen.

San Pedro de Lóvago, lunez 13 augustus 2007

Hola!!

We zijn nu al een week in San Pedro en onze tijd zit er al bijna op… Door ons drukke programma en de dagelijkse stroomuitval hebben we niet eerder de tijd gevonden om een bericht te plaatsen. We hebben deze week heel veel mogen leren en beleven. Allereerst zijn we hartelijk ontvangen door onze gastgezinnen, door onze partnerorganisatie Quitulia en de lokale animale bevolking (zoals de muggen en de koeien). We hebben het idee dat heel San Pedro ons al kent, helaas is dit nog niet wederzijds, maar we groeten vriendelijk terug!

Zoals we al eerder verteld hebben ligt de focus van ons bezoek aan San Pedro op onderwijs. We hebben ontzettend veel projecten en scholen bezocht, zowel in de stad als in het rurale gebied. Een aantal dingen zijn ons hier opgevallen:

- De grootste problemen met betrekking tot onderwijs komen vooral in het rurale gebied voor.
- De problemen zijn erg complex en hebben vaak te maken met de weersomstandigheden (regenseizoen) in combinatie met de slechte, door ons zelf ondervonden, bereikbaarheid  van het gebied en de economische situatie van de families.
- Ook is het helaas zo dat vele ouders nog steeds het nut van onderwijs om verschillende redenen nog niet inzien.
- In de comarcas blijkt dat veel mensen nog erg onwetend zijn mede door de slechte informatie voorziening. Ook zien we bij de mensen in de comarcas vaak een gebrek aan vaardigheden om hun eigen land zo te bewerken dat ze er geld mee kunnen verdienen.
- Het onderwijs in San Pedro sluit niet aan bij de behoeften en bij de productie (voornamlijk veeteelt en agricultuur).
- Veel kinderen in het basisonderwijs stromen, vooral in het rurale gebied, niet door naar het secundaire onderwijs.
Wat wij in ieder geval hebben ondervonden is dat in de aanpak van deze problemen een goede samenwerking tussen gemeenten, ONG´s en de private sector nodig is. Hier ligt nog een grote uitdaging!

We begonnen aan deze stage met het idee dat het het belangrijkste is dat ieder kind toegang heeft tot het basisonderwijs. We hebben nu echter ondervonden dat de focus ook op het secundaire onderwijs zou moeten liggen met name op technisch onderwijs dat aansluit productie van de regio (bijv. melk).

Al met al, denken we dat we met een goed verhaal terug zullen keren naar Gennep en we hopen dat we onze ervaringen kunnen overbrengen.

Saludos desde nuestra ciudad hermana San Pedro de Lóvago (voor altijd in ons hartje..)

Beso Linda y Tessa

San Pedro de Lóvago, lunez 13 augustus 2007

Hola!!

We zijn nu al een week in San Pedro en onze tijd zit er al bijna op… Door ons drukke programma en de dagelijkse stroomuitval hebben we niet eerder de tijd gevonden om een bericht te plaatsen. We hebben deze week heel veel mogen leren en beleven. Allereerst zijn we hartelijk ontvangen door onze gastgezinnen, door onze partnerorganisatie Quitulia en de lokale animale bevolking (zoals de muggen en de koeien). We hebben het idee dat heel San Pedro ons al kent, helaas is dit nog niet wederzijds, maar we groeten vriendelijk terug!

Zoals we al eerder verteld hebben ligt de focus van ons bezoek aan San Pedro op onderwijs. We hebben ontzettend veel projecten en scholen bezocht, zowel in de stad als in het rurale gebied. Een aantal dingen zijn ons hier opgevallen:

- De grootste problemen met betrekking tot onderwijs komen vooral in het rurale gebied voor.
- De problemen zijn erg complex en hebben vaak te maken met de weersomstandigheden (regenseizoen) in combinatie met de slechte, door ons zelf ondervonden, bereikbaarheid  van het gebied en de economische situatie van de families.
- Ook is het helaas zo dat vele ouders nog steeds het nut van onderwijs om verschillende redenen nog niet inzien.
- In de comarcas blijkt dat veel mensen nog erg onwetend zijn mede door de slechte informatie voorziening. Ook zien we bij de mensen in de comarcas vaak een gebrek aan vaardigheden om hun eigen land zo te bewerken dat ze er geld mee kunnen verdienen.
- Het onderwijs in San Pedro sluit niet aan bij de behoeften en bij de productie (voornamlijk veeteelt en agricultuur).
- Veel kinderen in het basisonderwijs stromen, vooral in het rurale gebied, niet door naar het secundaire onderwijs.
Wat wij in ieder geval hebben ondervonden is dat in de aanpak van deze problemen een goede samenwerking tussen gemeenten, ONG´s en de private sector nodig is. Hier ligt nog een grote uitdaging!

We begonnen aan deze stage met het idee dat het het belangrijkste is dat ieder kind toegang heeft tot het basisonderwijs. We hebben nu echter ondervonden dat de focus ook op het secundaire onderwijs zou moeten liggen met name op technisch onderwijs dat aansluit productie van de regio (bijv. melk).

Al met al, denken we dat we met een goed verhaal terug zullen keren naar Gennep en we hopen dat we onze ervaringen kunnen overbrengen.

Saludos desde nuestra ciudad hermana San Pedro de Lóvago (voor altijd in ons hartje..)

Beso Linda y Tessa

Hallo allemaal! Hier een bericht vanuit het tropische León waar de hitte haast onhoudbaar is en de stroom en het water het 9 uur per dag laten afweten…

We zijn druk bezig met het maken van een aantal video´s over onderwijs en sport in onze zusterstad. Dagelijks bezoeken we scholen en sportvereningingen om zoveel mogelijk materiaal te verzamelen om straks in Nederland te kunnen monteren tot een mooie film. Met behulp van onze partnerjongeren loopt het programma verrassend volgens planning hoewel de cameraman, alsook de jongeren standaard een half uur te laat arriveren op de afgesproken plaats. Maar goed, we zijn dan ook in Nicaragua. Het meest indrukwekkende project tot nu toe was het filmen van Paulina, een meisje van 10 jaar dat in de ochtend naar school gaat, en in de middag en in het weekend werkt op het busstation waar ze tomaten, kauwgom ed. verkoopt. Haar verhaal was erg indrukwekkend. Het gevaar voor jonge meisjes op het busstation is groot, ze vertelde over mannen die haar proberen aan te randen, hoe haar geld werd afgepakt en hoe ze altijd op haar hoede moet zijn tijdens het verkopen. Via een programma van een lokale NGO wordt haar en andere meisjes geleerd voor zichzelf op te komen. Een zeer goed inititatief wat de meisjes sterker maakt.

Gisteren zijn we de hele dag aanwezig geweest bij sportwedstrijden van jongeren uit de armere buurt van Nicaragua. De vereningingen, opgericht door lokale NGO´s hebben als doel de jongeren weg te houden van de straat, alcohol en drugs. Het leuke is dat de sfeer bij zo´n wedstrijd als gisteren helemaal niet zo heel veel verschilt van een wedstrijd op zondag bij een Nederlandse club. Er wordt gelachen, gevloekt, geschreeuwd en aangemoedigd, maar allemaal op een heel gemoedelijke manier.

Nog 3 dagen en dan zit onze tijd in León er alweer op. Terug naar Managua voor een gezamelijke afsluiting en daarna weer richting Nederland.

We hebben een geweldige tijd gehad in Nicaragua en heel veel geleerd over het land, de cultuur en de mensen.

Groeten,
Laura en Dieke